آمدی اكنون ...

 كه مرده عشق من دیگر

و نامت در سرای قلب من پژواك دیرین را نمی یابد

آمدی اكنون كه دیگر نام تو آن رعشه های رنج و لذت را

به جان من نمی ریزد؟

دگر آهنگ نام تو به گوشم نغمه ای شیرین نمی خواند

و از نامت دلم دیگر نمی لرزد؟

زمانی نام تو

در اوج سرمای زمستان ! همچو خورشیدی درخشان

باغ پنهان دلم را نوبهاری كرد

زمانی نام تو

چون كهكشانی پر ستاره

آسمان تیره ی تنهاییم را نور باران كرد

زمانی نام تو

زیبا ترین شعر جهان را

در فضای خالی شب های من

پژواك كرد

(تو را من دوست می دارم )

كنون نامت برایم نیست

جز یك واژه ی بی معنی و

دیگر برایم هیچ . . .