فرات! شرمت باد

حال که از قطره ای نیز مضایقه کردی دیگر چرا موج میزدی؟؟

آب فرات موج نزن!

صدای العطش از خیمه ها برخاسته بود !

اما به خدای حسین سوگند که ایشان تشنه ی شهادت بودند ،

تشنه ی ایمان بودند نه تشنه ی آب!

فرات مقابل چشمانش چه اندازه داشت که خویشتن از ایشان دریغ کند؟؟

فقط به فرات بگویید : آب فرات موج نزن

دل من از روز ازل ، اسير يك نگاهه

حسين و دوست داره مگه ، خاطر خواهي گناهه

ديوونه ي حسينم و ويرونه ي حسينم

خراب و مست گوشه ي ميخونه ي حسينم

دل هر كي با ياري خوشه

يار دل ما حسينه

ترانه اي كه دل و ميبره

صداي يا حسينه

عقل از سر من پريده و ديوونگي جا گرفته

حرف اگه داري با خدا بزن

عقلم و خدا گرفته

منم یه روز عاقل بودم عشق تو مجنونم کرد

ز شهر عقل و عاقلا یکباره بیرونم کرد