سراغت را از شقايق هاي وحشي گرفتم گفتند: ما خواب بوديم کسي را نديده ايم

 به باران گفتم من نگاهي را گم کرده ام تو ان را نديده اي؟ کلامش بارش سکوت بود

 حال من مانده ام با کوله باري از يادها و تنهايي ها وغروبي ديگر که انعکاسي از نگاه توست

 برگرد اي غريبه من بيمار نگاه خاموشت هستم

فاصله *

آه! که چقدر فاصله ی ما دور است

فکر می کنم هیچ وقت نرسی

و من در کنار این دنیا تنها بمانم

و تو همیشه منظره ی من باشی

و در پیش چشمهای من،

و در سینه ی چشم اندازمن ،

قبله ی نگاه من

و هیچ وقت نه در کنار چشم های من ،

هیچ وقت !

در این زاویه همواره تنها خواهم بود بی تو

تو را خواهم دید

و آنگاه چه بگویم

به یک بیگانه ،یک نابینا ، یک دوردست

که چه ها می بینم ؟

                          دکتر شریعتی 

وقتی زندگی صد دلیل برای گریه کردن به تومی دهد تو هزار دلیل برای خندیدن به اونشان بده

مهربانی

مهربانی جاده ای است

که هر چه پیش تر روند، خطرناک تر گردد .

نمی توان بازگشت ...

اما لحظهای باید درنگ کرد

و شاید چند گامی بر بیراهه رفت .

مدتی است بر جاده ی هموار می رانیم ...

حرف های نزدیک دارند فرا می رسند ،

خطرناک است !!!

                                                           دکتر شریعتی 

* دوست داشتن

در هم نگریستند اما سرشار از مهربانی .

چشمهاشان هر کدام پیاله ی پر از شراب سرخ

که در کام تشنه ی چشمان هم می ریختند

و کم کم بر هر دو لب

لبخندی آهسته باز می شد ،

لبریز از محبت ،

سیراب از دوست داشتن ،

نه عشق

دوست داشتن !

لحظاتی این چنین ،

خوب و شیرین و نرم و خاموش گذشت .

                                                     دکتر شریعتی 

*** سالروز  شهادت بزرگ مرد تاریخ بر تمامی دلباختگان حضرتش تسلیت باد ***

 الو سلام منزل خداست؟ .....  اين منم مزاحميكه آشناست .....

هزار دفعه اين شماره را دلم گرفته است ولي هنوز پشت خط در انتظار يك صداست

 شما كه گفته ايد پاسخ سلام واجب است به ما كه مي رسد ، حساب بنده هايتان جداست؟

الو دوباره قطع و وصل تلفنم شروع شد خرابي از دل من است يا كه عيب سيم هاست؟

 چرا صدايتان نمي رسد ؟ کمي بلند تر. صداي من چطور؟ خوب و صاف و واضح و رساست؟

اگر اجازه مي دهي برايت درد دل كنم . شنيده ام كه گريه بر تمام دردها شفاس .....

و چنین گفت زرتشت  

***  16 مهر - جشن مهرگان – بر مهردوستان و مهرورزان و تو دوست مهربانم گرامی باد***

وقتی بر دیواره ی قلبم تکیه می کنم فقط و فقط به تو فکر می کنم و آنگاه که پرنده ی جدایی

نغمه سرایی می کند با تو ای: آشنای امروز.غریبه ی دیروز و شاید گمشده ی فردا! خداحافظی

 می کنم و با مداد رنگی یاد خوب آمدنت را نقاشی کرده و جاده ی سفید رفتنت را خط خطی

می کنم

تنهاییمان را هر روز به مهمانی تازه ای می بریم روزها اگر روزه می گیریم افطار غصه دلمان

را می خوریم "چرا ما که دستمان به دهنمان می رسد به دلمان نمی رسد" می اندیشیم که

کوتاهی از قامت ماست که خورشید این قدر زود غروب می کند. هرگز نگفته ایم چرا هیچ

گل سرخی به سرخی خون دل من نیست؟ تنهایی من همیشه تنهاست

عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست

 تا کرد مرا تهی و پر کرد ز دوست

اجزای وجود من همه دوست گرفت

نامی است زمن بر من و باقی همه اوست

 شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني تو را با لهجه گلهاي نيلوفر صدا كردم

 تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم

 پس از يك جستجوي نقره‌اي در كوچه‌هاي آبي احساس

 تو را از بين گلهايي كه در تنهاييم روييد با حسرت جدا كردم

هنوز هم دلتنگم....

بي تو من درختي خشکيده در پاييزم

منتظرم تا بیایی .......................

         پری کوچک غمگینی را

         می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد

         و دلش را در یک نی لبک چوبین

         می نوازد آرام ، آرام

         پری کوچک غمگینی

        که شب از یک بوسه می میرد

       و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد  

       *****

 اولين باري که عاشقت شدم يادته ؟ من يه کرم سيب بودم و تو يه کرم ابريشم .

 من به تو قول دادم ديگه هيچوقت سيب نخورم و تو هم قول دادي دور خودت پيله نزني .

 ولي نمي دونم چي شد که من طاقت نياوردم و فقط يه خورده سيب خوردم .

 تو هم از غصه دور خودت پيله بستي . ...

حالا دومين باره که عاشقت شدم ولي حالا من هنوز يه کرم سيبم و تو يه پروانه خوشگل

تو پر زدي و رفتي و من موندم و سيبايي که جايي براي خورده شدنشون نمونده .

 از هر چي سيبه منتنفرم .........................

 ای درخت استوار تنها تکيه گاه من دير هنگام فهميدم که آسمان غريب است با آن همه

 ستاره وماه چه تنهاست!!! آبی نگاهت را از بهار دلم لحظه ای درنگ مکن که من به گرمی

نفسهایت ، به صدای قدمهایت راضیم ... عمریست سرمای زمستان را ، به اميد شکوفه های

 روشنایی شمرده ام!!! کاش پرنده دلم را قفسی نبود ...

خداوندا! در اين برهوت عاطفه، هر كه را تتمه دلي براي مهر ورزيدن هست

 گرامي بدار و سرش را به سنگ جفا آشنا مكن.

خدايا! كاري كن كه دل قرار گيرد.

خدايا! عاشقان را بساز و خستگان را بنواز و ديگران را از چشم دوستدارانت بينداز.

 دلهاي سنگ آسا را بشكن تا مگر در شكستگي‌ها نشاني از تو بيابند.

خدايا! توفيق ده تا جز به مقام تو نينديشم و جز به جاه تو دل نبندم و جز

 به منصب رضاي تو را آرزو نكنيم.

خداوندا! به ما آنچنان فراستي عطا كن كه عشق را از هوس باز شناسيم و

نور رحمان را از تار شيطان تميز دهيم و ميان حقيقت و باطل حقيقت اندود، فرق بگذاريم

 وقتی که دیگر نبود

من به بودنش نیازمند شدم .

وقتی که دیگر رفت

من به انتظار آمدنش نشستم .

وقتی که دیگرنمی توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم .

وقتی او تمام کرد

من شروع کردم .

 وقتی او تمام شد

من آغاز شدم .

و چه سخت است تنها متولد شدن

مثل تنها زندگی کردن است ،

مثل تنها مردن !

                                                 چه امید بندم در این زندگانی

                                                 که در نا امیدی سر آمد جوانی

                                                 سر آمد جوانی و ما را نیامد

                                                 پیام وفایی از این زندگانی

                                                بنالم ز محنت همه روز تا شام

                                                بگریم ز حسرت همه شام تا روز

                                                تو گویی سپندم بر این آتش طور

                                                بسوزم از این آتش آرزوسوز

                                                بود کاندرین جمع ناآشنایان

                                                پیامی رساند مرا آشنایی؟

                                                شنیدم سخن ها زمهر و وفا،لیک

                                                ندیدم نشانی ز مهر و وفایی

                                                چو کس با زبان دلم آشنا نیست

                                                چه بهتر که از شکوه خاموش باشم

                                                چو یاری مرا نیست همدم،بهتر

                                                که از یاد یاران فراموش باشم